Mitglied der Anwaltskammer Eupen & Westflandern – Diplom Dess in Steuer- und Unternehmensrecht
Membre du Barreau Eupen & Flandre occidentale – Diplôme Dess en droit fiscal et droit des sociétés
Lid van Balie Eupen & West-Vlaanderen – Diploma Dess in fiscaal- en ondernemingsrecht

Het Brusselse Hof van Beroep bevestigt de Cost-Plusmethode voor de winsttoerekening aan buitenlandse vaste inrichtingen
Belangrijke beslissing voor internationaal actieve ondernemingen


Bij arrest van 25 juni 2026 heeft het Hof van Beroep te Brussel een belangrijke uitspraak gedaan over de fiscale winsttoerekening aan buitenlandse vaste inrichtingen. Het arrest verduidelijkt de toepassing van artikel 7 van het OESO-Modelverdrag en bevestigt onder bepaalde voorwaarden de aanvaardbaarheid van de zogenaamde Cost-Plusmethode voor de bepaling van de vrijgestelde winsten van buitenlandse vaste inrichtingen.
De feiten
De zaak had betrekking op een Belgische vennootschap die projecten uitvoerde via vaste inrichtingen in verschillende landen, waaronder China, Vietnam, Nigeria, Bangladesh en Macedonië. In een eerdere uitspraak had het Hof reeds erkend dat in deze landen sprake was van fiscale vaste inrichtingen. Voor Kroatië en Bosnië werd die kwalificatie daarentegen geweigerd.
Het geschil betrof de vraag hoe de winsten van deze buitenlandse vaste inrichtingen moesten worden bepaald en welk deel van de ondernemingswinst bijgevolg in België van belasting kon worden vrijgesteld.
Het arm's-lengthbeginsel als uitgangspunt
Het Hof herinnert eraan dat een vaste inrichting fiscaal moet worden behandeld als een afzonderlijke en onafhankelijke onderneming. Doorslaggevend zijn de winsten die de vaste inrichting zou hebben gerealiseerd indien zij dezelfde activiteiten onder vergelijkbare omstandigheden als een juridisch zelfstandige onderneming had uitgeoefend.
Een loutere verdeling van de totale winst tussen het Belgische hoofdhuis en de buitenlandse vaste inrichting volstaat daarom niet. Voor elke vaste inrichting moet een afzonderlijke winstberekening worden gemaakt.
Toelaatbaarheid van forfaitaire methoden
In de praktijk beschikken buitenlandse vaste inrichtingen niet altijd over een volledige en afzonderlijke boekhouding. Het Hof verduidelijkt dat in dergelijke gevallen forfaitaire berekeningsmethoden kunnen worden aanvaard, voor zover zij in overeenstemming zijn met de OESO-beginselen.
Het gebruik van een vereenvoudigde methode betekent dus niet automatisch dat de fiscale winstberekening onjuist is. Doorslaggevend is dat het resultaat aansluit bij de economische functies en risico's van de betrokken vaste inrichting.
Bevestiging van de Cost-Plusmethode
Van bijzonder belang is de uitdrukkelijke bevestiging van de Cost-Plusmethode door het Hof.
Volgens deze methode wordt ervan uitgegaan dat de vaste inrichting diensten verleent aan het hoofdhuis. De vergoeding van de vaste inrichting wordt berekend op basis van haar lokale kosten vermeerderd met een passende winstopslag. Het Hof bevestigt dat deze aanpak verenigbaar kan zijn met het arm's-lengthbeginsel.
Volgens het Hof is de Cost-Plusmethode noch strijdig met de beginselen van het OESO-Modelverdrag, noch leidt zij tot een ongeoorloofde toepassing van een aantrekkingsbeginsel. Integendeel, zij maakt een correcte winsttoerekening mogelijk op basis van de werkelijke economische activiteiten van de vaste inrichting.
Geen verplichte benchmarkstudie
Het Hof benadrukt bovendien dat de toepassing van de Cost-Plusmethode niet noodzakelijk een uitgebreide benchmarkstudie vereist.
Onder verwijzing naar de OESO-richtlijnen inzake verrekenprijzen en de Belgische administratieve circulaire 2020/C/35 stelt het Hof dat dienstverlenende entiteiten met beperkte risico's in principe een kostenopslag kunnen toepassen zonder dat daarvoor steeds een gedetailleerde marktanalyse noodzakelijk is.
Belang voor de ondernemingspraktijk
Deze beslissing versterkt de rechtszekerheid voor Belgische ondernemingen die internationaal actief zijn via buitenlandse vaste inrichtingen.
Het arrest bevestigt onder meer dat:
• vaste inrichtingen moeten worden behandeld als zelfstandige ondernemingen volgens het arm's-lengthbeginsel;
• een eenvoudige winstverdeling tussen hoofdhuis en vaste inrichting onvoldoende is;
• forfaitaire methoden in bepaalde omstandigheden aanvaardbaar zijn;
• de Cost-Plusmethode een OESO-conforme methode voor winsttoerekening kan vormen;
• een uitgebreide benchmarkstudie niet altijd vereist is.
Conclusie
Het arrest van het Brusselse Hof van Beroep bevestigt dat de fiscale behandeling van buitenlandse vaste inrichtingen steeds sterker aansluit bij de internationale transfer pricing-principes.
Voor ondernemingen met grensoverschrijdende activiteiten biedt deze uitspraak meer rechtszekerheid bij de bepaling van de aan buitenlandse vaste inrichtingen toe te rekenen winsten. Tegelijkertijd benadrukt het Hof dat de gekozen methode economisch verantwoord en degelijk gedocumenteerd moet zijn om dubbele belastingheffing en fiscale geschillen te vermijden.